Archive for januar, 2016|Monthly archive page

Framtíðin á skránni í Davos

Í hesum døgum eru fleiri enn 2.500 leiðarar í vinnu og landsumsiting, frá altjóða stovnum, felagsskapum, lærd fólk og umboð fyri miðlarnar og mentanina á ferð til Davos í Sveis til 46. ársfundin hjá the World Economic Forum, sum verður 20.-23. januar. Evnið á fundinum er, hvussu vit fóta okkum í fjórðu ídnaðarkollveltingini.

Christopher Murray, Jens Stoltenberg, Bill Gates, Gordon Brown, Olusegun Obasanjo, Fareed Zakaria, Giulio Tremonti - World Economic Forum Annual Meeting Davos 2006

Christopher Murray, Jens Stoltenberg, Bill Gates, Gordon Brown, Olusegun Obasanjo, Fareed Zakaria, Giulio Tremonti – World Economic Forum Annual Meeting Davos 2006

Vit, sum eru komin eitt sindur til árs, minnast væl, hvussu hugtikin vit vóru, tá ið vit lósu bókina hjá Alvin Toffler The Third Wave frá 1980 um eftirídnaðarsamfelagið, sum eisini amerikanski sosiologurin Daniel Bell fyrstur setti orð á í kendu bókini The Coming of Post-Industrial Society frá 1973.
Teir báðir vístu á, at meðan onnur aldan var eyðkend av hópframleiddum standardvørum til ein eins brúkaraskara, so var triðja aldan eyðkend av framleiðslu av tænastum, ofta við høgum kunningarinnihaldi, og Toffler nevndi tí eisini hetta tíðarskeiðið kunningarøldin. Samfelagið broyttist til tænastusamfelag, tann gamla arbeiðarastættin minkaði burtur og miðalstættin og eitt lið av fólki við útbúgving veitti og brúkti hesar tænastur.
Tað gekk rætta vegin, líka til Thatcher og Reagan tóku kvørkatak á hesi gongdini og beindu hana inn á eina nýliberalistiska kós.

Nú verður so tosað um fjórðu ídnaðarkollveltingina, nýggja globala dagsskráin, og hvat er so tað?

Á heimasíðuni hjá World Economic Forum (http://www.weforum.org/) verður henda fjórða aldan lýst á henda hátt: It is characterized by a fusion of technologies that is blurring the lines between the physical, digital, and biological spheres. Tvs. ein samanrenning við lít.

Í hesum aldubrotinum fer serligur dentur at verða lagdur á útbúgvingar, gransking, at skapa nýggj infrakervi, størv og skipanir. Lond og samfeløg eru longu nú farin undir at brynja seg til at taka ímóti fjórðu ídnaðarkollveltingini. Íløgur verða gjørdar í útbúgving heilt frá grundstøði, í samskiftismøguleikar so sum gott breiðband, á nýhugsan og sosialar ábøtur og tryggleika. Nógv er sjálvandi orð og breggj, men kanska er okkurt kortini í øllum hesum.
Framtíðin er í øllum førum ikki tað, hon hevur verið.

Mentan og mentanararvurin hevur eisini týdning í hesum sambandi. Vit øtast um tær miðvísu oyðileggingar av mentanararvinum, sum nútíðar terroristar brúka sum stríðshátt. Teir ræðast framtíðina og tær broytingar í valdsmynstrinum, sum hon hevur við sær. Kanska hava teir grein í sínum máli, tí framtíðin kann eisini gerast marra hjá onkrum, tað hevur alheimsgerðin víst.

Men ábyrgdin at røkja eisini lokalu mentanina og mentanararvin liggur á hvørjum einstøkum landi, og har eru Føroyar kanska serliga eftirbátar. Hjá okkum er mentan og útbúgving ikki ein so týðandi partur í samfelagsmenningini og nútímans føroysku sjálvstýrisstrembanini, sum vinna og vælferð, og hetta nevnir Kári á Rógvi, sáli, eisini í síni grein Revideringar av självstyrelselagstiftningen för Färöarna (s. 143) í nýggju bókini Självstyrelser i Norden i ett fredsperspektiv – Färöarna, Grönland og Åland, sum júst er útkomin vígd minninum um hann. (Bókin kann lesast her: http://www.peace.ax/images/stories/pdf/Sjalvstyrelser_i_norden_webbversion.pdf)

Men á folafur1undinum í Davos í hesum døgum hevur mentan og list eisini fingið innivist. Eitt nú skrivar kendi íslendski listamaðurin Olafur Eliasson, sum helst er við á fundinum, áhugaverda grein um týdningin listin hevur: Why art has the power to change the world. (http://www.weforum.org/agenda/2016/01/why-art-has-the-power-to-change-the-world).

Jú, spennandi verður at fylgja við komandi dagarnar og fáa hóming av, hvønn veg tað ber.

Tað ber til at fylgja við á heimasíðuni hjá World Economic Forum og á vanligu og sosialu miðlunum.

Teimum, sum dáma at lesa, kann eg viðmæla ritgerðina The Fourth Industrial Revolution eftir Jaap Bloem o.fl. Sogeti, 2014. (http://www.fr.sogeti.com/globalassets/global/downloads/reports/vint-research-3-the-fourth-industrial-revolution)

Wikipedia 15 ár í gjár

imageÍ gjár 15. januar vóru 15 ár, síðan netalfrøðin Wikipedia (https://www.wikipedia.org) varð stovnað av teimum báðum Jimmy Wales og Larry Sanger. Neyvan høvdu teir tá hóming av, hvussu stór alfrøðin fór at gerast, og hvønn týdning hon fór at hava sum kunningarmiðil.
Wikipedia er til á flest øllum málum og eisini føroyskum (https://fo.wikipedia.org/), men enska útgávan er tó tann størsta og nógv mest lisnað. Hon er millum mest brúktu heimasíður í heiminum.

Tannáringurin Wikipedia er fødd í talgildu 21. øld, 15. januar 2001, føðingardagin hjá skaldinum William Heinesen. Hugtakið byggir á netvirknið: jú fleiri, tess betri.
Wikipedia er ein pallur, sum loyvir einum og hvørjum at skriva, dagføra ella rætta greinir. Talan er sostatt um sjálvboðið arbeiði. Tú sært ikki lýsingar á Wikipediu, sum umframt sjálvbodnað arbeiðið verður fíggjað við gávum og stuðli.

Talgildingin og nýggi vitanarbúskapurin hava gjørt, at gomlu kendu alfrøðirnar ikki koma út á prenti longur. Seinasta prentaða útgávan av Encyclopedia Britannica (http://www.britannica.com) kom í 2012, og stóra danska alfrøðin ella leksikonnið, sum vit plagdu at siga, verður dagførd og er eisini frítt atkomilig á netinum (http://www.denstoredanske.dk).

Tað eru fleiri fyrimunir at lata fleiri ritstjórna eina netalfrøði. Til ber at fáa fatur á teimum, sum vita um eitt evni og tíma at greiða øðrum frá, tvs. tey, sum bæði eru klók og eldsálir.
Tað er skjótt at dagføra upplýsingar, so at alfrøðin er líka skjót við tí seinasta, sum tíðindamiðlarnir.
Hetta var ein trupulleiki hjá prentaðu útgávunum, sum fyrnast skjótt. Og royndir hava víst, at tað eru ikki fleiri feilir í Wikipediu enn í teimum gomlu viðurkendu alfrøðunum.

Frælsið at skriva, dagføra og rætta á Wikipediu er tó avmarkað nakað fyri at sleppa undan áhaldandi rættingum í greinum, sum viðgera evni, sum stríð er um, ella greinum á høgum fakligum støði, sum eru fyrimyndarliga væl skrivaðar. Tá so er, er bara loyvt skrásettum ritstjórum at rætta ella góðkenna rættingar.
Wikipedia hevur fleiri sjálvirkandi tænastur, t.d. uppseting av greinum og rættlestur. Hetta seinasta ger, at stavivillur næstan ikki koma fyri, sjálvt um hvør Hanus og Janus sleppur framat. Og hetta er undrunarvert!

At Wikipedia er elektronisk, sum allar aðrar netútgávur og heimasíður, ger, at skjótari er at leita eftir upplýsingum og greinum. Tilfarið er eisini skipað í bólkar ella undirbólkar, og har eru evnislistar, nakað sum minnir um flokkingarnar, sum verða gjørdar á bókasøvnum.
Og so eru sjálvandi krossleinki og leinki til tilfar uttanfyri Wikipediu.
Í Wikipediu er tað eitt krav, at onki verður skrivað ella pástaðið í greinunum, uttan at heimild er fyri tí, tvs. onnur heimild enn tín egna. Tilvísingar eru tí avgerandi fyri, um ein grein er góð ella ikki.
Innihaldið í Wikipedia er tøkt undir loyvisskipanini Creative Commons, tvs. at loyvt er við tilvísing at luta og brúka innihaldið, eisini vinnuliga, um ikki annað er ásett.

At júst enska Wikipedia verður so nógv brúkt, er eitt tekin um, at stødd hevur týdning; at fleiri eru, sum bjóða seg fram at skriva og ritstjórna. Hetta kann vera ein trupulleiki í smærri londum sum Føroyum, har nógv hvílir á eldsálunum, sum kunnu troyttast í longdini.

Wikipedia ella Wikimedia er ein pallur, sum eisini kann brúkast í øðrum vitanararbeiði enn til Wikipediu. Í Føroyum verður hesin pallurin tó lítið brúktur, tí tað krevur víðsjón og samstarv millum t.d. vitanarstovnar. Tíverri er ikki vanligt ella siðvenja, at føroyskir stovnar samstarva um slíkar tænastur, og tað er sjálvandi harmiligt og stórur missur.

Eg fari her at ynskja Wikipediu tillukku.

Nú mugu teir stýra sær

Nú skilji eg á lagnum, at hatta, sum hendi á nýggjárinum í Køln, tá nakrir menn fóru at kráma og taka uppundir konufólk á einum torgi har, er ikki so nógv øðrvísi enn tað, sum eitt nú føroysk konufólk kenna aftur frá vanligum føroyskum monnum. Og hetta tykist vera tað, sum kvinnufeløg og feministar nú gera vart við, at áðrenn vit fara at finnast at einum bólki av mannfólkum av einum ávísum ættarslagi, eiga vit fyrst at taka í egnan barm.

Vit vita, at tað at flyta seg frá eini mentan til eina aðra, sum á mongum økjum er øðrvísi, ger bæði kvinnur og kanska serliga menn óstøðugar og kann elva til trega. Eg minnist, hvussu eg var ávaraður, tá ið eg fór av landinum, at ansa eftir øllum teimum freistingunum, sum kundu taka meg av fótum og føra meg lúkst niður í díkið. Og eins og hjá so nógvum øðrum, lesandi ella sjómanni, mundið tað næstan eisini endað so hjá mær.

Tað liggur í mannamuruni at geva leyst og fylgja sínum driftum, men siðmenningin hevur lært okkum, at tað eru mørk, skal eitt líkinda samfelag koma burturúr.
Freud tosar um lystprinsippið og realitetsprinsippið, og at vit gjalda ein prís at halda okkum til realitetsprinsippið, men at vit, tey hepnastu, vinna hetta aftur í sublimeringini. Ella sagt eitt sindur øðrvísi: at vit almindiligu vinna nógv bara við at uppføra okkum ordiligt, vera íðin at arbeiða, hava okkurt ítriv, njóta samanhaldið og tað viðhvørt ræðandi frælsið o.s.fr.
Vit kenna hetta sama aftur í griksku heimsspekini sum skilnaðurin millum Apollon (tað vakra, siðiliga og kreativa) og Dionysos (rúsurin, tað ovurkáta og ógvisliga).
Ja, er tað ikki júst hesin skilnaðurin reklaman spælir sær við: halt tær, men keyp (eisini upp á borg), so verður tú lukkuligur. Tað eru nú kortini fleiri, sum ivast í, um hetta er einasti vegurin til lukku og eydnu.
Jesus tosar um freistingina, t.d. í Matt. 5.29: “Um nú høgra eyga títt freistar teg, so rív tað út og kasta tað frá tær! Tað er tær betri, at ein limur tín verður forkomin, enn at alt likam títt verður kastað í Helviti.” So álvarsamt kann tað eisini verða.

Kvinnukúgingin, sum tað onkuntíð verður rópt, er kanska fyrst og fremst eitt tekin um, hvussu valdið er skipað í einum samfelag. Tá er tað fyrst og fremst kynið, sum ger av, hvør er minni ella meira mentur. Henda kúgingin er aldargomul og var kanska neyðug í eldri samfelagsskipanum, men hóskar ikki væl í einum framkomnum vælferðar- og brúkarasamfelag.

Vit ‘meira framkomnu’ eru tí á veg burtur frá eini einfaldum hátti at bólka kynini, men í øðrum meira siðbundnum mentanum er kvinnukúganin støðið hjá valdinum í gamalsliga patriarkalska samfelagnum og tí hjá monnunum. Ei undur í, at hesir menn øtast um kvinnur, sum tað ikki flættast við, og sum við sínum atburði í teirra eygum eru ein hóttan móti valdinum og siðmenningini. Vald og vani bítur jú best.

Øll samfeløg hava síni skismu, sum nógv eru meinaleys, men onkur eru óheppin og skaðilig. Mannfrøðingar hava víst á, at tað eru samfelag, sum rigga væl, meðan onnur samfeløg eru rakt av skismum, sum føra til óheppin viðurskifti: harðskap, lógloysi og uppsteðging o.s.fr. So tað er ikki líkamikið, hvussu samfeløg rigga, og óheppin viðurskifti kunnu ikki verjast við at vísa til, at tey eru mentan. Onkuntíð er nóg mikið at seta orð á skismu ella gera onkrar broytingar. Í øðrum føri má eitt heilt siðaskifti til.

Nú sigi eg ikki alt hetta fyri at bera í bøtuflaka fyri tí, sum hendi í Køln henda dagin. Tí tað, sum hasir menninir gjørdu, var andstyggiligt og ikki minni, um talan var um skipaðan ágang. Nú frættist eisini um ágang og happing her hjá okkum á sosialu miðlunum. Og slíkt eigur heldur ikki at verða góðtikið.
Og teir, sum kanska kenna seg niðurgjørdar, mugu bara læra, at soleiðis kunnu teir ikki gera. Teir mugu stýra sær!
Tí er tað púra burturvið, sum ført hevur verið fram, at konufólkini eiga at ansa sær og hava í huga vandan, at menn kunnu gerast naskir.
Gott nokk liva vit í einum samfelag, har fólk dáma at standa fram, vísa seg og verja sín samleika, og soleiðis skal tað eisini vera. So kunnu vit hava okkara meining um tað og annars royna at halda okkum, um okkurt er sum øsir okkum, tí sum tað stendur í sanginum: sissa meg, tá eg vil liva…
Teir, sum lata seg øsa, mugu so antin royna seg í vanligum parlagi ella við dating, sum tað eitur nú á døgum, ella fara í burka og fáa sær bind fyri eyguni. Lat hini so klæða seg, sum teimum lystir ella sum mótavinnan nú einaferð mælir okkum til.

Jú, rætt er sum tað stóð í teknirøðunum man plagdi at lesa, áðrenn man hevði fingið eyguni upp fyri betri lesnaði, at “hvid mand taler med kløvet tunge”.
Men hesaferð mugu vit hvítur ella ei siga við einari tungu eitt greitt nei. Mentan ella ikki mentan – soleiðis gera vit bara ikki her ella nakra aðrastaðnis.