Archive for september, 2012|Monthly archive page

Elegi á náttarvakt

Í dag gevur Bob Dylan út 35. plátuna, sum hann hevur tikið upp í upptøkuhøli, um tú also tímir at telja. Tempest ella harðveður, um vit halda okkum til veðrið, soleiðis eitur plátan, og tempest kann jú eisini merkja eitt nú hurluvasi ella ruðuleiki. Og eg havi eins og Birgir Kruse og ivaleyst fleiri onnur við honum tendrað Spotify og sníkt meg at lurta.

Hetta hjá Dylan er jú pensionistarokkur, tá hann er bestur, og at hann framvegis gevur út tónleik, sum fær tað at græla í aftur einum gomlum poppvraki, tað er ein hending, sum er verd at geva gætur. Tað er sum kunnugt altíð Another side of Bob Dylan, og henda hin síðan hjá honum, sum næstan kann kallast ein New Morning (ein pláta við hesum heiti kom í 1970), byrjar við teirri framúr Time Out of Mind (1997) og heldur fram við Love and Theft (2001) og Modern Times (2006), men hevur røtur aftur í The Basement Tapes, sum kom út í 1975, men varð innspæld fleiri ár frammanundan. Tempest er framhald av hesum ótaldu søgunum hjá Dylan um Who’s been left behind, When you go your way and I go mine ella, sum hann so vísiliga syngur: Behind every beautiful thing, There’s been some kind of pain.

Og áðrenn tað hevði Dylan jú givið út eina røð av meistaraverkum, hann hevði so dyggiliga vent teirri fólksligu, men í so frelstu og eitt sindur køvisligu mótmælisrørsluni bakið, og síðan trivið eftir elektriska gittarrinum. Á tann hátt var hann næstan ímyndin av ættargjónni, sum gjørdi skilnað millum tað, sum var áðrenn, og tað, sum koma skuldi. Nú kalla vit tað 60’ini. Dylan vildi hava listarligt frælsi og sleppa at gera, sum honum lysti, uttan at spyrja onnur eftir. Hetta var fyri nærum 50 árum síðan, og okkurt er hent hesi nógvu árini. Ja, nú meðan eg minnist, einaferð var Dylan frelstur, og er tað kanska enn.

Mær dámar nú betur tær gomlu útgávurnar hjá Dylan, tá ið hann var protestsangari. Men tað skerst ikki burtur, at hann eisini dugir at siga eina ofta minst líka góða søgu á plátunum í 21. øld, sum hann dugdi í 60’unum. Og so er hann eisini farin at dyrka eitt groove, sum fær teg at kenna tað, sum vart tú til eitt vekingarmøti ella songløtu hjá Frelsunarherinum, ella av óvart vart vilstur inn í Dansistovuna eitt seint dansikvøld hjá SUF-disk fyrst í 70’unum.

Nú er Dylan eitt globaliserað bygdafrell, sum ger tónleik, sum er eitt bland av Stones, Dubliners og Jens Eli Ellefsen, og har spælt verður so dúgliga, at tú skuldi trúð, at sjógvurin fossaði so nógv inn í skipið, at tað má drívast á, skulu teir klára at halda skútuni lens.

Jú, tað verður dagur í viku, tá ið tú fært fatur á Tempest og ikki minst orðunum, so tú kanst fylgja við í tí, sum Dylan hesaferð syngur. Og tú kanst akkurát tað sama halda avstað saman við Dylani, tí vit vita sum er, at vit eru, sum hann syngur “on [our] own, With no direction home”.