Archive for juli, 2012|Monthly archive page

Eitt Ólavsøkuteiti (at koyra beint í ruskovnin)

Tað hendir seg ofta, at vit, sum fáast við at handfara og herberga skjølum, koma fram á ymist áhugavert. Sjáldan eru stundir at granska nærri í øllum tí, sum kanska kundi sagt okkum okkurt um bæði sam- og fortíð.

Ein dagin herfyri, eg var við at rudda upp eftir einum vinmanni, sum var fluttur av landinum fyri well, fann eg henda stubban millum pappírini á skriviborðinum hjá honum – helst skrivaður til stuttleika. Nú hevði rithøvundurin sagt greitt, at hetta prosapettið ikki var vert at goyma, men at tað skuldi beinast burtur. Men hesaferð fekk eg meg ikki til at gera eftir boðum, tí eg helt hesa lýsingina av Malenu vera so sympatiska, at tað ger onki, um onnur eisini sleppa at lesa. Málsligur dýrgripur er hetta ikki, og eg umhugsaði eina løtu at lata hetta prosapettið í ein virðiligari málbúnað, men lat so vera. Tað er ikki rætt, at vit frøðingar skulu blanda okkum uppí alt, og eg velji tilvitað at lata almenninginum henda bókmentaliga skemtistubban upp í hendi í óbroyttum líki, ja, í øllum sínum autentisiteti. Eg fari ikki at gera nakra roynd at meta um, um skriving sum henda stuðlar uppundir ella ger upp við nakra ávísa bókmentaliga hevd. Tað fari eg at lata onnur døma um.
Eg vóni bara ikki, at vinmaðurin, sum skrivað hevur, kemur fram á hetta, nú tað er almannakunngjørt, og fer at krevja meg eftir umbering. Men umbering skal hann fáa, hóast eg ikki kenni meg sekan í nøkrum í hesum føri. Lat meg kortini gera greitt, so ongin misskiljing skal verða, at hetta er ikki evni og málburður, sum eg kann standa inni fyri ella ábyrgdast fyri. Men tann sum livað hevur veit tó, at tá um menniskju ræður, kanst tú vænta tær alt.

Yvirskriftin, ið er brúkt her, er tann, sum stóð ovast á prosapettinum, og orðini vóru hesi:

Malena var ikki ein og hvør. Var hon ikki kona, hevði tú ikki ivast í, at hon hevði nossir.

Hon hevði í hvussu er frisørsalong, so hon var í standi til at svara hvørjum sítt.
Og søgurnar um hana og gemalin vóru mangar.

Eitt nú segði hon, at tað var ein moðin maður, hon hevði fingið. Ja, hon var rasandi, tí hann einaferð hevði sagt, at ein genta í grannahúsunum sá so skidegott út. Hann burdi annars vitað, at tað var brandólógligt at lúra eftir smágentum, tí handan dullan yvirav var underage.

So gekk hann eisini og mølmaði um, at tað var so cool at fara á Summarfestival. Ja, gleddi seg til at hoyra gomul orkestur spæla tónleik, sum langt síðan var passé. Tað var eisini so drønhamrandi troyttandi at hoyra hansara møsn um, hvussu upplyftandi tað var at syngja við, tá teir spældu gamlar slagarar.
Kitsch. Hallo, kom víðari, segði Malena ofta við hann. Men hann, hvat var hann annað enn ein lortur.

Eitt árið var hann so drønandi fullur og var dottin í eina veit og kom dýggjvátur válandi heim við einum hálvum hotdog í hondini. Hann slóðaði um allan kampingvognin og tveitti seg so á songina í fullari mundering, gjøgnumbloyttur allur sum hann var. Og morgunin eftir vrøvlaði hann um, at tað hevði verið ein kempufest. Ja, bevares. Hví spurdi hann ikki, hvør tað var, sum sat og reyvkeddi seg í kampingvogninum, meðan hann fisaði runt eftir sprutti og gjørdi bæði sær og henni fyri skommum. Ein sovorðin kraftidiot, sum gekk og bilti sær inn, at lívið var eitt Reality Show.

Tað var hetta og alt hitt, sum gjørdi, at Malena vildi hava skilsmissu, tí nú skreið hon. Hon mundi fingið kvalma, tá hann græt og bjóðaði time out og vildi hava fairplay.

Frisørsalongin var annars ultramodernað. Malena hevði installerað útstýr, so staðið var eitt hotspot, og hevði keypt sær ein risastóran flatskerm. Og kundarnir søgdu, at tær hildu tað vera megafeitt at kunna kjekka Facebook og Twitta, meðan tær fingu gjørt hárið.

Alt kundi verið so lekkurt, men akk. Sonur Malenu var hyperaktivur, tað var ongin ivi um tað. Hann legði planir um alt møguligt, og altíð skuldi alt, sum hann fann uppá, vera so kanónfeitt. Bara deprimerandi, at hann altíð koyrdi alt í sænk. Eg veit ikki, hvussu ofta eg havi sagt pliiiis, tá hann kom við nýggjum ideum, segði Malena. Veruleikin var bara, at hann var ein snottungi, sum var skidebangin fyri at gera eitt ordiligt dagsverk. Hann helt seg duga, og hann var íverksetari, segði hann. Fólk skiltu hann ikki, hildu hann vera snottdovnan, men tey vistu sjálvandi ikki, at man mátti halda seg í róð, tá man var mitt í inkubatiónsfasuni.
Fyri meg, segði Malena, var tað totalt líkamikið, um ongin skilti hann, soleiðis sum hann altíð pástóð. Og hvør skuldi skilt ein, sum tosaði, sum hevði hann pissað í saltsjógv, tá fakta er, at hann alt sítt lív hevur ferðast runt á bildekkum, og ongantíð sett sín fót á nakað bátadekk.
Tí var tad super, tá hann ein dagin segði, at hann hevði funnið sær damu og ætlaði at flyta. Og frekt var beistið eisini og segði, at ongin tímdi at búgva, har eg loseraði, og kallaði meg enntá eina vampýrellu, segði Malena og hevði tár í eygunum, so upprørd var hon.

Men nú stóð Ólavsøkan fyri durum, og Malena gleddi seg so at fara einsamøll, og hon hevði eisini eini tvey dates, sum skuldu testast. Bara shit, at hon beint nú var so snottforkølað, at hon risikeraði, at alt kundi fara í vaskið.

Men Malena kom á Ólavsøku og hevði tað skideskæg, og alt klappaði sum tað skuldi. Hon fekk eyga á bæði Heðin Mortensen og Jógvan Fríðriksson og møtti fleiri, sum høvdu hug at flirta. Ikki fyrr enn nú uppdagaði hon, hvussu lekkurt tað var at vera singul, og hon kundi bara konkludera, at hon skoraði á Ólavsøku. Ja, tað var enntá um reppið, at hon fekk sær ein útlending, sum var komin til Havnar at uppliva Ólavsøkuna, og harvið hevði hon kanska kunna fingið sett Føroyar á heimskortið.
Men tað kiksaði, og hon fann sær ein annan, og tey hyggaðu sær gevaldugt. Og tað var mega.

(kanska framhald)