Archive for september, 2009|Monthly archive page

Hví ikki bara næstbest?

Eg sigi fyri meg, at eg taki hattin (tað má verða topphúgvan í mínum føri) av fyri formanninum í Pedagogfelagnum, sum sigur júst tað, sum vit øll hugsa, men ikki duga at seta orð á. Han spyr beint fram, sum barnið í ævintýrunum: hvørji eru kjarnuvirðini í føroyska samfelagnum, og eru tað tey virðini, ið liggja fremst og eyðkenna okkara politisku stremban? Eg hugsi, at formaðurin, sum sum pedagogur jú uttan iva hevur lært av børnunum, svarar NEI.

Vit eru so upptikin av her í landinum, at her skal vera attraktivt og bart út liviligt. Vit skulu brandast og hvat veit eg! Men vit duga so ómetaliga illa at sigla beint. Skútan fer av kós alla tíðina, og øll hava úr at gera at rætta kósina.

Tað skuldi verið so eyðsæð, at samfelagið verður rikið skynsamiliga, at vit fáa nakað fyri skattapengarnar, at vit ikki hava korruptión, at politikkur ikki bara eru rossahandlar, og at visiónir ikki er nakað, sum bara er niðurfelt í vøkur rit.

Og hvørji eru so kjarnuvirðini? Er tað altjóða universitet, altjóða flogvøllur, altjóða svimjihylur o.s.fr. Skulu vit partú vera best á øllum økjum, tá ið vit uttan iva kunnu vera næstbest, tí vit eru sjáldan meira enn í besta lagi triðbest.

Kjarnuvirðini eru tey, sum gera fólk eydnusom, nøgd, og geva teimum møguleikar at liva sámiliga saman, uppliva, mennast o.s.fr. Ikki vist, at vit skulu vera rík, men heldur at øll sleppa at arbeiða meiningsríkt og fyri hampuliga løn, og at skatturin er so lágur sum til ber, men ikki lægri enn at vit fáa veitt tær tænastur, sum sjúk, tey veiku og vælferðin krevja. Sjálvandi skal samfelagið eisini mennast við íløgum í  – ja hvat?

Kjarnuvirði eru toleransa, at so fáir ójavnar sum til ber eru, at tey skapandi í samfelagnum sleppa at skapa og vísa tað fram, sum tey skapa. At hálpin er har, tá ið brúk er fyri henni, og ikki liggur parkerað á onkrum fundi ella konferansu. At vit hava eitt burðardygt, fjølbroytt vinnulív. At kjarnuvinnuvirði landsins ikki verða forerd politiskum sameindum til at selja víðari. At vinnan mennist og lítir frameftir og hevur eitt perspektiv, sum ikki bara er at skava pengar til sín ella fara niður við nakkanum. Vit hava ikki brúk fyri kasinobúskapi, serliga ikki í okkara høvuðsvinnu.

Jú, víst er tað liviligt í Føroyum, men hvør sigur, at tað ikki kann gerast uppaftur meira liviligt og stuttligt at liva í Føroyum, m.a. um politikarar tora at taka tær avgerandi avgerðirnar um kjarnuvirðini, og at tey, sum megna tað, sjálvandi í mesta mun sjálvi taka sær av sær sjálvum og sínum. Tað er sum Kennedy segði á sinni, spyr ikki hvat samfelagið kann geva tær, men hvat tú kanst geva samfelagnum.

Tíðin er um at fara frá gamla javnaðarpolitikkinum, tá øll eru klientar, men tíðin tykist eisini at vera farin frá mínum flokki, Sjálvstýrisflokkinum, sum í seinastuni neyvan er komin við einum einasta munagóðum uppskoti. Hvat varð av flokkinum, sum á sinni helt seg hava einkarrætt til menta- og fíggjarmál í landsins stýri?

Um hinar flokkarnar á tingi er bara at siga, at teir verða uttan iva noyddir, eins og øll onnur at spyrja seg: arbeiða vit fyri kjarnuvirðunum, ella eru vit ábyrgarleysir artistar í einum sirkusi.

Nú var eg helst nóg so skjótur at taka táttin upp eftir formannin í Pedagogfelagnum, men eg kundi ikki halda mær. Umberið meg.

E-bøkur, bara ikki í Føroyum

E-bøkur eru vanligar bøkur, sum – umframt í pappírsútgávu – koma í elektroniskari ella talgildari útgávu. Tú fært tá valmøguleikan at lesa eina vanliga bók, ella at lesa bókina á telduni ella á teldubókalesara. Tað hevur tikið eitt sindur ev tíð at venja fólk at lesa e-bøkur, og forløgini hava eisini verið bangin fyri, at e-bókin ov lættliga kann gerast tøk ókeypis á netinum at taka niður.

Nú er tó broyting komin í. Bøkur í túsundatali eru nú tøkar sum e-bøkur, bæði fagrar bókmentir og yrkisbøkur (ofta sum pdf ella í øðrum formati).

Nýggju e-bókalesararnir eru snøggir og einfaldir at brúka. Teir fyrstu komu í seinnu helvt av 1990’árunum. Sony Reader kom í 2006 og nýggja snøgga og fjøltáttaða útgávan PRS-505 er nú at fáa. Amazon bjóðaði fram sín Kindle í 2007, men fyribils bara fyri tey, sum búgva í USA ella hava amerikanskt kredittkort.

Á heimasíðuni hjá Sony verður m.a. hetta sagt um e-bókalesaran:

A Reader is easy to use just like an MP3 player. Download books and quickly transfer them from your PC or Mac to your Reader using a hi-speed USB connection. You can get eBooks from the websites of leading bookstores or legally download free eBooks from selected websites. You can even borrow books online from local public libraries.

Jú lætt er at koma til e-bøkur og fáa tær (bæði til keyps og ókeypis), hóast tú kanst fílast á prísin viðhvørt.

Men í Føroyum, sum kanska eitt av fáu londunum í heiminum, ber ikki til at læna e-bøkur á bókasøvnunum. Tað er undrunarvert! Kanska er hetta liður í politikkinum at gera okkum til mest framkomna og besta land at liva í í 2015?
Ein máti at sleppa undan hesi forðing er at fáa sær t.d. dansk p-tal, og so fáa sær lánarakort til donsk bókasøvn. Men var tað ikki meiningin, at vit skuldu vera føroyingar – serstøk tjóð?

Føroyskar e-bøkur eru mær kunnugt heldur ikki at fáa enn, hóast nakrar føroyskar bøkur og tíðarrit eru talgild. Eg veit at Føroya Skúlabókagrunnur hevur arbeitt við at gera frálærutilfar teldutøkt og haldi, at teir brúka Google Book Search.

At liva lívið live

Tað er væl kent at stórar tøkniligar uppfinningar ella frambrot hava broytt heimin, okkara hátt at liva, virka og framleiða, okkara sosialu skipanir. At ein heimasíða við einum leititeigi og nøkrum litaðum bókstavum og einum navni, sum einki sigur, skal hava somu ávirkan, kann vera ilt at fata. Men at so er, eru tað summi, ið halda. Ein teirra, Jeff Jarvis, kendur ritstjóri á blogginum http://buzzmachine.com, hevur skrivað bók um hetta við heitinum What Would Google Do?

Í hesi bókini greiðir hann frá, hví Google hevur havt slíka framgongd, at tað í dag er at kalla einasta brúkta leitatólið til alt tilfarið á internetinum.

Henda framgongd kemur ikki av ongum, tí aftanfyri liggja greiðar stevnur og rák.

Jeff Jarvis leggur dent á, at Google er ikki ein portalur, men ein pallur ella netverk, har øll, stór og smá, kunnu koma til orðanna. Vanliga leititólið hjá Google goymir onki tilfar, men er ein raðfesting (indeks) av tilfari á netinum, sum onnur hava framleitt. Í Google hevur ongin framíhjárætt, tað eru heimasíðurnar, sum tey flestu velja at lata upp ella vísa til, sum koma ovast á leitilistan. So kunnu tey stóru virkini gjalda fyri at verða sædd, og tað er tað, sum Google livir av, men tey sleppa ikki (tað sigur í hvussu er grundreglan) at ávirka raðfylgjuna á leitilistanum.

Jeff Jarvis sigur, at vit sjálvandi ikki skulu gera júst tað sama, men spyr, hvat vit kunnu læra av Google.

Eitt tað fyrsta er, at Google letur fólk ella brúkaran sleppa framat, og gevur teimum ein møguleika ella rættari ein pall at finna og almannakunngera kunning (informatión), rit- og listaverk og vitan og eitt stað at savnast um áhugamál. Við Google er lætt at koma í samband við javnlíkar, og júst tí, at so nógv brúka Google, er eisini lætt at finna fólk við seráhugamálum ella fólk, sum hava verið úti fyri tí sama, sum tú, tað verið seg góðar ella minni góðar hendingar. Dømi eru um, at stór virki eru vaknað við kaldan dreym, tí at brúkarar hava skift orð á netinum og funnið út av, at tey eru ikki tey einastu, sum virkið hevur ‘snýtt’. Fólk hava tikið sær um reiggj, ella sum Jeff Jarvis málber seg: Mobs form in a flash, tey hava orðað mótmæli, og stórfyritøkur, ja heilar landastjórnir eru farnar at rista í brókunum. Tað er hetta valdið, sum netið gevur vanligum fólki, sum broytir sosialu dagsskránna.
Kanska er tað ikki fyrr enn nú, at vit fáa veruligt talu-, skrivi- og savningarfrælsi?

Eitt annað er, at nýggir marknaðir koma undan. Eitt ótal av vørum kunnu keypast, og bygdafrellið nýtist ikki longur at keypa í avmarkaða úrvalinum í handlinum yvirav, men kann fara til handils hvar tað skal vera. Hetta við nærum óavmarkaðum vøruúrvalið er tað, sum liggur í hugtakinum um langa halan, ‘the long tail’, tí nú eru hyllapláss, at búgva á fjarskotnum støðum ella avmarkaður kundaskari ongin forðing longur. Hesi viðurskifti eru væl lýst í bókini The Long Tail. Why the Future of Business Is Selling Less of More hjá Chris Anderson, sum kom út í 2006.

Mentan er ikki longur tað, sum alment góðkendir mentastovnar hava at bjóða, og hópframleiðsla (one fits all) er farin um tað besta. Eisini tíðin við Hollywood og stórfilmum er farin. Í løtuni eru tað gentan í grannahúsinum ella drongurin, sum rýmdi úr skúlanum, sum standa á heimspallunum. Reality-show eru farin av móta, tí nú er sjálvt lívið live, sum tikið verður til.

Tey fægstu hava brúk fyri millummonnum, men fara sjálvi eftir tí, tey vilja hava. Nýggi virkisfrymilin eitur ókeypis, og vitan og upplivingar verða skaptar í samstarvi og samskifti við samsint.

Síðan Google og aðrar líknandi tænastur eru komnar fram á netinum, mugu vit sanna, sum James Surowiecki í bókini The Wisdom of Crowds (2004), at fjøldin er ikki býtt longur.

Í Googleøldini er umráðandi at vera sæddur, at vera væl lýddur og at lata dygdarvøru ella –tænastu og bjóða besta prísin. Hetta er ein tíð, tá ið opinleiki er ein dygd, har vit ikki longur hava trot, men mugu læra at skapa og handfara yvirflóð av nærum øllum.

Lívið er alment, og tað sama er vinnuvirksemi. Jeff Jarvis orðar hetta soleiðis: “Living in public today is a matter of enlightened self-interest.” Tú tænir øðrum, og tænir á tann hátt tær sjálvum, tú verður lættari at finna og fært fleiri møguleikar.

Vit hava ikki longur tjóðar- ella virkisbúskap, men gávu- og egobúskap.

Jeff Jarvis roynir í bók síni at vísa á, at læran, sum framgongdin hjá Google ber boð um, kann brúkast um alt, tvs. bæði sosial, politisk, mentanarlig og vinnulig viðurskifti. Nýggja rákið rakar øll, ja, skulu vit trúgva honum, so eiga sjálvt flakavirkini at spyrja seg sjálvan: hvussu hevði Google gjørt?
Tað er eyðsæð, at skalt tú fáa fulla fyrimunin av nýggju møguleikunum á netinum, so er tað nærum ein treyt at tosa eitt av stóru málunum, helst enskt. Har gera vit 49.000 lítlan mun. Hetta talar kanska fyri, at vit eru í eini serstøðu, og at vit okkara vegna mugu hugsa øðrvísi enn Jeff Jarvis. 

Nú kunnu vit altíð siga, at hann, sum er eldhugaður fyri einum máli, ofta hevur hug at gera av. Tí eru ikki dømi um, at vit við hesum nýggja hugsunarháttinum stuðla amatørismu og hedonismu (njóting, sum fremsta mál í lívinum) og sosialari líkasælu?

Jeff Jarvis heldur tvørturímóti, at netið ger fólk meira sosial, ja, at tað kann gerast til eina endurmenning av gamla samanhaldinum, sum at kalla fór heilt fyri skeytið í 70- og 80-árunum. Og hvør sigur, at tað elitera, hástóra og afturlatna er vert at varðveita? Nú er tað hinvegin góður siður at samstarva. Jú, tað eru mangir múrar rapaðir í seinastuni.

Kann vera, at hugsanin at alt skal vera ókeypis ljóðar áhugaverd, men er tað nú vist, at alt kann ella skal fíggjast við lýsingum og sponsorpeningi? Kortini eru mong dømi á netinum um, at fólk gera stórarbeiði fyri onki, ella fyri aðra løn enn reiðan pening.

Nógv av tí, sum Jeff Jarvis førir fram sum nakað nýtt, eitt nú at seta kundan í miðdepilin, er gamal sannleiki. Munurin er bara, at í útleggingini hjá Jeff Jarvis er hetta at seta kundan í miðdepilin ikki eitt val (sølutaktikkur), men eitt víðfevnt krav, sum tað ikki kemst uttanum.

Kann vera, at Jeff Jarvis hevur eina ov avgjørda turkatrúgv, at vitan (kanska heldur kunning) loysir allar trupulleikar, at Palleba nú veruliga hevur tikið valdið. Bara tað ikki endar sum hjá Jeppe í seingini hjá baróninum.

Og helst man tað fara at ganga rúm tíð, áðrenn vit fara at downloada fiskafløk.

Tíðirnar eru broyttar, so langt kunnu vit geva Jeff Jarvis viðhald.

Tey ungu tíma ikki við teldupostinum

Á heimasíðuni hjá Version2 (Danmarks it-medie, der henvender sig til de mange, der arbejder professionelt med it) er áhugaverd grein við heitinum Næste generation på arbejdsmarkedet gider ikke e-mail.

Lesið greinina á: http://www.version2.dk/artikel/10735-naeste-generation-paa-arbejdsmarkedet-gider-ikke-e-mail

Frá bunkum til ovfylling av kunning*)

Ein nýtímans plága er tað, tey rópa ovfyllingin av kunning (en. information overload). Henda ovfylling stavar serliga frá, at tað er vorðið so lætt at samskifta og at geva út og senda (publisera) kunning, – hetta, sum hevur tikið seg upp saman við talgildingini og elektronisku dátaviðgerðini.

Ovfylling av kunning umvegis netið hevur vundið so upp á seg í seinastuni, at fólk gerast ovbyrjað av at skulla lesa ella síggja og viðgera alla kunningina og svara teimum boðum og áheitanum, tey fáa, og fleiri og fleiri kenna seg strongd av hesum.

Nógva kunningin órógvar eisini fólk, tá ið tey eru til arbeiðis, tí at tey alla tíðina líka skulu lesa hendan teldupostin, tey júst hava fingið, ella vita, um okkurt er sent teimum t.d. á sosiala netverkinum, tað verið seg Facebook ella onnur sosial telduskipan. Hetta ger, at nógv avbrot verða í dagliga arbeiðnum. Og tá ið talan er um teldupost er framvegis trupult at finna sjálvvirkandi skipanir, sum kunnu skilja teldupostin eftir hvat, ið hevur týdning, og hvat, ið hevur lítlan ella ongan týdning. Vandi er eisini fyri, at týðandi kunning ella vitan kann fara fyri skeyti í øllum hurlivasanum.

Royndir vísa, at tað ganga yvir 20 minuttir, áðrenn tú kanst savna teg aftur um eina uppgávu, sum tú legði frá tær, tí at tú líka skuldi okkurt annað, t.d. lesa ein nýkomnan teldupost. Koma slíkar hendingar ofta fyri um dagin, og tað gera tær, so er lætt at síggja, at nógv arbeiðstíð fer til spillis, og virki, stovnar og samfelagið hava stór tap av hesum.

Ei undur í, at skilafólk eru farin at spyrja, hvat vit kunnu gera við hendan trupulleikan. Tað ger ritstjórin og professarin Paul Hemp í greinini Death by Information Overload í seinastu útgávuni av tíðarritinum Harvard Business Review (September 2009).

Paul Hemp nevnir, at líka síðan Gutenberg hava vit havt ovfylling av kunning, tvs. at tað hevur verið meiri vitan og kunning tøk, enn ein einstakur persónur kann fáa til høldar ella handfara. Við talgildingini og nýggju kunningartøknini hevur hetta bara vundið upp á seg, tí nú kunnu øll geva út (publisera). Nógv nýggj kunning verður eisini skapt í sjálvvirkandi skipanum (datamining) og send út á elektronisku miðlarnar.

Samstundis hava vit fingið alt fleiri miðlar, og kunningin er í alt fleiri skapum (formatum), so at mátarnir at kunna seg alla tíðina broytast, tvs. eru meira flákrutir og fleirtáttaðir.

Fyrr vistu vit ikki alt, og sum kunnugt hevur ein ikki ilt av tí, ein ikki veit. Í dag er øðrvísi, tí kunning, sum áður var fjald (hon skuldi keypast ella leitast fram), er nú lætt atkomulig og sum oftast ókeypis. Milliónir av heimasíðum, wikiar, bloggar, teldupostur og sosialar telduskipanir spræna út kunning í hvønn krók, – kunning, sum er fakliga væl grundað, men eisini kunning, ið fyri tað mesta er svass og ’líkagildigheitir’. Spurningurin er, um tú skalt lesa alt, og um tú skalt svara øllum. Ivin og kenslan, at tú ikki nært at koma runt, skapa strongd.

Í sálarfrøðini verður í hesum sambandi tosað um fyribrigdið ”attention deficit trait” og at fólk, sum eru hart rakt av kunningarovfyllu sum frá líður gerast býttari, ikki ólíkt tí, ið hendir við teimum, sum drekka illa.

Tað sigst, at í dag er tað ikki óvanligt, at fólk ’kekka sín mail’ í kirkjuni, á veitslum ella á wc’inum! Nevnt hevur eisini verið, at hesin bundiskapurin hevur sosialar avleiðingar (t.d. at foreldur forsøma síni børn), og at markið millum arbeiði og frítíð kámast!

Og hvør er so hjálpin?

Paul Hemp skilur ímillum trupulleikarnar, ið einstaklingar hava, og so teir, ið virki ella stovnar hava.

Tá talan er um einstaklingar er ein hin besta hjálpin at minka um nøgdina av kunning, sum onkursvegna verður noydd upp á teg, t.d. teldupostar (serliga um tú hevur tendrað fráboðanina, sum sigur, at tú hevur fingið nýggjan teldupost).

Týðandi er eisini at broyta hugburð, so at tú torir at lata teldu vera teldu: far í staðin ein túr, drekk ein kaffimunn, les okkurt, ella ger tað arbeiðið, sum tú ert settur til ella ætlar at fáa frá hondini.

Tað er eisini góð hjálp at brúka aðrar miðlar enn teldupost, t.d. nýggju skipanina tey rópa Twitter, har til ber at senda smærri boð (tweets) til felagar (followers), sum ikki eru so bindandi og formell sum teldupostur. Annar máti er at brúka wiki og bloggar til kunning, sum brúkarin kann taka fram, tá ið honum lystir (tvs. frá push til pull). Ein annar ikki so bindandi háttur at samskifta er Chat.

Nógvir av hesum nýggju mátunum at samskifta, sum ikki minst tey ungu hava tikið til sín, eru so smátt við at fáa fótafesti eisini í vinnuvirkjum og stovnum.

Paul Hemp heldur tó, at teldupostur framhaldandi verður ein týðandi samskiftisháttur í vinnuhøpi og at virkis- ella stovnsleiðslur eiga at taka upp spurningin, hvussu teldupostur kann brúkast skilagott í arbeiðshøpi.

Onkustaðnis, har teldupostur ikki er týðandi partur av arbeiðnum, ber sjálvandi til at steingja skipanina ella seta upp strangar reglur fyri teldunýtslu. Vitanararbeiðarar kunnu tó ikki liva við slíkum avmarkingum.

Tí eiga virkini og stovnarnir eisini at umhugsa at gera teldunýtslu ella telduatburð til ein meira sjónligan part av virkismentanini. Til ber at skipa fyri frálæru um tilvitað samskifti, at læra starvsfólkini at stýra kunning ella vitan, at gera greiðar vegleiðandi reglur fyri samskifti og teldunýtslu í hesum sambandi, at hava løtur, har teldupostur ikki verður lisin ella svaraður, at mæla fólki frá at brúka teldupost til at sjónliggera seg sjálvan o.s.fr.

Og virki og stovnar eiga eisini at fara at umhugsa at brúka aðrar elektroniskar samskiftishættir enn teldupost, t.d. sum nevnt wiki, bloggar, Twitter o.tl. sum arbeiðsamboð.
Microsoft hevur longu sæð hvussu rekur og hevur ment SharePoint-skipanina, sum byggir á, at fleiri samskiftishættir verða savnaðir í eini og somu arbeiðsskipan.

Kanska vit eisini í Føroyum skjótt eiga at fara at taka okkum um reiggj á hesum øki, tí vit eru longu eftirbátur.

*) Kunning er tað sama sum informatión.

Nøktandi

Tað er at fegnast um, at okkara miðlar hava eftirlit við tí, sum er farið av lagi í okkara landi, serliga hetta at tænastustøðið lækkar. Gott at gomul og avlamin, foreldur, svíningar, skúlanæmingar, sum ikki sleppa inn á hægri lærustovnar, og onnur hava miðlarnar at venda sær til, tá ið á stendur. Í dag var tað vánaliga ferðasambandið til Svínoyar og Fugloyar, sum var í miðdeplinum í útvarpinum. Hví skulu hesir norðingar taka til takka við einum fari, sum longu er tikið úr sigling aðrastaðnis? Og hví hava okkara politikarar ikki loyst ein trupulleika, sum teir vistu fór at koma, nú Másin varð tikin úr sigling. Er tað ikki meiningin at alt í okkara modernaða, framkomna landi skal vera 100% dagført? Soleiðis vilja vit hava, at tað skal tykjast.

Onkuntíð heldur tú tó, at hendan royndin at vera revsandi ella frelsandi eingil fer ov vítt. Smáir trupulleikar verða blástir upp til nakað, sum teir als ikki klára at fylla.

Forargilsi annara vegna og geylan, at okkara umdømi her ella har skal vera í vanda er gott stoff, men viðhvørt verður viðgerðin í so skematisk. Pláss er ofta ikki fyri kritiskum journalistikki. Gaman í er tað gott at skeivleikar verða rættaðir, at skúlanæmingar sleppa inn á hægri lærustovnar, og at børn við trupulleikum sleppa at halda fram á donskum skúlum, tí ongi verulig tilboð eru til teirra í Føroyum. Tað eru rørandi successøgur, sum vit øll fegnast um. Men at avdúka forsømilsi ella slendrian her ella har er ikki kritiskur journalistikkur, men heldur er tað gamla søgan um at finna fram til, hvat býr undir. Veruliga at fara í dýptina, og tað krevur sín mann ella konu.

Nú vit tosa um, hvat er nøktandi, kundi ein spurningur verið, um okkara almennu fjølmiðlar eru nøktandi anno 2009.
Hóast morgunlesturin nú aftur verður endursendur, so má svarið kortini vera, at okkara almennu miðlar eru undir alt lágmark. Hvat er galið? Eru tað politikararnir, sum svíkja? Ella verður satsað skeivt? Skeiv stýring? Eru starvsfólkini ikki nóg væl fyri fakliga? Ella er tað bara manglandi virðing fyri lurtarunum?

Tað hendir so nógv áhugavert bæði úti og heima, at tað má bera til at finna okkurt áhugavert at greiða fólki frá. Tónleikurin, ið verður sendur í útvarpinum er uppafturtøka ella tað ringasta mainstream – sendingar sum osa av, at ongin tímir at gera nakað burturúr, tað er alt tíðsfordrív. Onkur sending í komandi vetrarskránni hjá útvarpinum fer uttan iva at vera áhugaverd, men heildarmyndin er jánkaslig, so tað stendur eftir.

Og tað er ikki nøktandi!

Kanska er tað, tá samanum kemur, virkisfrymilin hjá kringvarpinum, sum ikki er í lagi. Tað tróta ikki starvsfólk í okkara kringvarpi, so trupulleikin má liggja aðrastaðnis. Sum tað hoyrist, so sær kringvarpið bara forðingar og ongar møguleikar, og álvaratos, hvør væntar, at kringvarpið verður nakað munandi betur, um tað fær hægri játtan (við ella uttan Public-Service-sáttmála)?

Í dag er avgerandi, at kringvørp og mentanarstovnar eru mentanarligir pallar, at teir fara til lurtaran, fáa lurtaran at geva sítt íkast, tí høvuðseyðkenni fyri teir stovnar, sum gera mun í nútímans samfelagum er opinleiki, virðing fyri lurtaraskaranum, samstarv, gott virkisføri, góðska, at vera aktuellur og viðkomandi.

At kappast við Rás2 og Lindina um lurtarar er tann vissi deyði hjá einum almennum fjølmiðli. Tað er at fara av kós.

Endamálið hjá einum almennum miðli er ikki tøla lurtaran við einum flowi, sum lurtarin ikki fær tikið seg aftur frá, tí onki betri ella øðrvísi er (kanska bara tøgnin). Hetta við flowinum er eisini hugsunarháttur, sum spældi falitt fyri skjótt 15 árum síðan.

Lurtarin skal ikki tølast (ikki alla tíðina), hann skal stuðlast at vera virkin, kunna menna seg, hava tað stuttligt og gerast vitandi. Kringvarpið skal ikki skapa ella forma ein lurtaraskara, men tæna einum ella fleiri lurtaraskarum (bæði public service og community service).

Góðu lesarar

Í hesum blogginum ætli eg mær at gera viðmerkingar til mangt og hvat, skriva innskot, sum rekast framvið, umrøða ymsan lesnað og ummæla mentanaravrik og upplivingar